2019 — Πρώτη φορά στις Βρυξέλλες · Βραβείο Φεστιβάλ
του Duncan Macmillan — διαδραστικός μονόλογος σε δύο γλώσσες
Για την παράσταση
Η ομάδα μας παρουσίασε για πρώτη φορά στις Βρυξέλλες το διαδραστικό μονόλογο του Duncan Macmillan «Every Brilliant Thing» – «Όλα Τα Υπέροχα Πράγματα» σε δύο γλώσσες. Στα αγγλικά με την Κορίνα Hamilton-Fowle και στα ελληνικά με τη Βίκυ Καρκάνη. Οι παραστάσεις ανέβηκαν στις 22, 23 και 24 Μαρτίου 2019 στη σκηνή του θεάτρου L'Arrière-scène.
Μια ιστορία ανθρώπινη, τρυφερή, γλυκόπικρη, συγκινητική, η οποία ξεδιπλώνεται με τη βοήθεια των θεατών και μας προτρέπει να αναλογιστούμε, να παρατηρήσουμε γύρω μας, να θυμηθούμε... όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα, για τα οποία αξίζει να ζούμε.
Η Βίκυ γεννήθηκε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 1987 και υιοθετήθηκε από το Βέλγιο το Φεβρουάριο του 2012. Όταν ήταν μικρή, φρόντισε να ενημερώσει από νωρίς τους γονείς της ότι θα γίνει ηθοποιός. Συνήθιζε άλλωστε να φοράει το σεντόνι του κρεβατιού της σαν «μπέρτα» και να παίζει θέατρο στον παππού της μέχρι εκείνοι να γυρίσουν από τη δουλειά (...ακόμα το κάνει όταν είναι μόνη στο σπίτι)
Στο σχολείο γέμιζε το θρανίο της με Σαιξπηρικά αποφθέγματα και ήταν πρώτη στις θεατρικές παραστάσεις (...είτε της το ζητούσαν, είτε όχι). Στο Πανεπιστήμιο έφτασε λίγο έξω από την πόρτα του Εθνικού Θεάτρου για εισαγωγικές εξετάσεις, αλλά βλέποντας την πολυκοσμία γύρισε σπίτι... Έτσι τελείωσε τις σπουδές της στις Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις και έκανε πολύ σοβαρές δουλειές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για πάνω από 6 χρόνια.
Έγινε μέλος της ομάδας ΑλΜΑ το Μάη του 2017 αλλά νιώθει ότι ξέρει τον Κυπριανό και τη Χρύσα εδώ και χρόνια (...όπως και όλα τα μέλη της ομάδας δηλαδή). Οι ημέρες που ανέβηκε στη σκηνή με το «Θέλω μια Χώρα» ήταν μερικές από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής της.
Όταν δεν έχει πρόβα, ασχολείται με το σύζυγό της το Σπύρο και το σκύλο τους τη Φίρμα. Α! Όταν ήταν πιο νέα, έκανε και δύο μικρές παραστάσεις στα ρώσικα, αλλά δεν τις θεωρεί σημαντικές για να τις αναφέρει.
Το «Όλα Αυτά Τα Υπέροχα Πράγματα» έπεσε στα χέρια μας κατά τύχη και, καθώς ψάχναμε για το επόμενο πολυπρόσωπο έργο για την ομάδα μας, το διαβάσαμε απλώς και μόνο από περιέργεια. Από την πρώτη σελίδα νιώσαμε ότι έχουμε στα χέρια μας κάτι πολύ ξεχωριστό και μόλις το ολοκληρώσαμε δεν είχαμε καμία αμφιβολία: Αυτή ήταν μια ιστορία που άξιζε, που έπρεπε να ειπωθεί! Και ξέραμε ακριβώς ποιες ήταν οι δυο υπέροχες ηθοποιοί που έπρεπε να την πουν!
Αυτό που δεν ξέραμε – αλλά ανακαλύψαμε στην πορεία – όλοι εμείς που συμμετείχαμε στο στήσιμο αυτής της παράστασης είναι ότι ένα έργο μπορεί να έχει τόση δύναμη ώστε να σε κάνει να αρχίσεις να βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά, όπως ίσως τον έβλεπες ως παιδί κι έχεις πια ξεχάσει… Άλλωστε όταν ένα έργο που έχει ως κεντρικό θέμα την κατάθλιψη και την αυτοκτονία καταφέρνει να γεννήσει μέσα σου – κι ελπίζουμε να το νιώσετε κι όλοι εσείς που βλέπετε την παράσταση – περισσότερη αγάπη και όρεξη για ζωή, τότε είναι φανερό ότι ο συγγραφέας του, ο Ντάνκαν Μακμίλαν έχει καταφέρει κάτι σπουδαίο. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του ο στόχος του ήταν να μιλήσει για την κατάθλιψη και την αυτοκτονία με ένα χρήσιμο και ενδιαφέροντα τρόπο και να μπορέσει να πει σε όσους το έχουν ανάγκη «Δεν είσαι μόνος, δεν είσαι περίεργος, θα το ξεπεράσεις και πρέπει απλώς να κρατηθείς/να κάνεις υπομονή.»
— Χρύσα Μπαλτζάκη & Κυπριανός Μουτεβελής
💛 Μέρος των εσόδων της παράστασης διατέθηκε στον κοινωνικό φορέα "Κλίμακα".
